عزیزی داشتیم  در  شهر  گرگان

همانند  عزیز  مصر  و  کنعان

رفیقی  ،  ره گشائی  ،  راز داری

شفیقی نغز گو در جمع خویشان

چنان اسرار را محفوظ می داشت

که نگشودی دهان حتی به اعوان

دوسی یک نه چو بگذشت از بهارش

اجل مهلت نداد  بیند  بهاران

به روز  یارای  همرزمی  نبودش

چو دزدان شب گرفت او را گریبان

بشادی سرنهادی  روی  بالش

به نامردی  بکشتش  بامدادان

نه آهی ، ناله ای ، دردی ، فغانی

نه فریادی  کمک گیرد  زیاران

چنین مرگی  بود  یک  آرزوئی

برای  زاهدان  و  اهل  ایمان

زایمانش چه گویم  کرده تحریر

کتابی  بر وجود  آب  و  قران

یک  انسان  بزرگ و  با صفائی

چو ماهی بود پشت ابر پنهان

به پیران احترام و خوب روئی

ارادت داشت او  با سالمندان

چون خواهی خوب واقف گردی زین امر

بپرس از مردم خوب  کلاجان

کنون او رفت و ما ماندیم  تنها

ولی جمعیم بی او نزد جانان

به جانان  بایدم  هشدار  دادن

اجل گرگیست گرگ تیز دندان

نباشد روز و شب معلوم  بر ما

کی خارج می شود زین دور و میدان

بیائید دور  سازیم  کینه  و  درد

گذشتی  ای عزیزان ای رفیقان

زبان و دل یکی سازیم ای دوست

که این است مسلک پاک دلیران

عزیز این آرزویش بود که با هم

شویم یک شمع یک شمع فروزان

محبت را   کنیم   آویزه  گوش

که  این  آموزه گردد  بر  جوانان

علی رفت و عزیز هم رفت دیگر

چه امیدیست بر این چرخ گردان

کلام   آخرم   این   آرزویم

خدا  صبری  دهد  بر  سوگواران